شب خورشيبد خانم رفته ، هوا تاريكه تاريكه

                          خودت دوري صدات اما چقد شفاف و نزديكه

يك سلام پر رنگ و چند نقطه چين به علامت چند سوال كم رنگ كه وقتي مي آيي مي روند و هر وقت مي روي دوباره بر مي گردند و يك دقيقه سكوت به احترام تمام لحظه هايي كه رفتند تا بمانند .

حالا كه دارم از چكه هاي كوچيك اشك واسه كلمه هاي آشفته ذهنم يه چيزي شبيه قايق مي سازم اينجا شبه ، نه فكر كني حالا شبه ، نه عزيزم هميشه شبه تا تو يه وقتي ، يه روزي از راه دور با يه فانوس نقره اي بياي و يه ريزه نور بپاشي رو غريبي اين دشت .

گاهي خبر بگير ببين اينجا كه به روز اسمشو گذاشتن زندگي چه جوري بدون تو ، به كام آرزواي يه آدم زهرش مي شه ، يه لطفي كن هر ثانيه به اين فكر نازنينت ياد آوري كن ببين چقد دوست دارم گرچه خودش بهتر مي دونه ، نكنه غصه بخوري نازينيم ، مي خوام دنيا نباشه اگه يه دونه مرواريد از آسمون چشماي نازت بريزه رو كتاب زندگيت ، آرزومه كه تو مسابقه ي سرنوشت مدال اول خوشخبتي رو بندازم گردنت .

يادته اون وقتا هر چقدم كه پيش هم بوديم واسه حرفايي كه معلوم نبود يه هو از كجا سرازير مي شن وقت كم مي اوريدم اما حالا درست برعكس اون وقتا گاهي حرف كم مي اورديم ، يادته اون وقتا هميشه يادت بود ، همه چي يادت بود ، بادت وبد كه چي صدام كني ، چقد با مهربوني مي گفتي مهسا  ، اما حالا سالي ، ماهي ، يه بارم كه مياي صدام كني قبلش يكي دو تا اسم مي گي تا يادت بياد اوني كه هر لحظه هزار بار واست مي ميره اسمش چيه ؟ك نمي دوني چقد دوست دارم ، يادته با مهسا گفتنت دنيا تكون مي خورد اون وقت همه حسرت عشق مقدسمونو مي خوردن ، يه جوري مي گفتي مهسا كه انگار هزار تا حرف نگفته لابه لاش پاشيده بودي ،شايد اون وقتا مهسات بودم اما حالا .... اما حالا ام گلي ، نازنيني ، حالا هم مثل اون وقتا عاشقتم ، مي ميرم واسه يه لبخند نازت ، جرقه ي نگاتو با هزار تا دنيا عوض نمي كنم ، دلم مي خواد آسمون و زمين و سياره ها و ستاره ها آواره شن رو تك تك آرزوهام ، اما نگاه قشنگت تو ، تو مسير زندگي يه خراش كوچيكم برنداره ، فقط دلم مي خواد بگي چيكار كردم ؟؟؟؟

كاش يه معجزه بشه ، چه مي دونم مثلا يه پيغامي از آسمون واست بياد يكي بگه كه من چقد دوست دارم ، اين آخري اگه بشه ديگه هيچي نمي خوام ، اينم درد دلاي دلم مي خواست خودش فواران كنه كه كرد .

سهراب مي گفت :زندگي رسشم خوشاينديست،من مي گويم زندگي رسم خوشايندي نيست زندگي اجبار ست ،لاجرم بايد زيست .

ببخشيد دير شد ، حالا ديگه روي ماه تو با يه دنيا عشق عجيب از همين جا يعني نزديك نزديك مي بوسم و مي سپارمت دست اوني كه عشقتو سپرد دست دل من .

                                              هميشگي ترين ديونه و ابري ترين عاشقت ـ مهسا

زندگی بی تو برام چون شب تاره

بخت من بی تو همون بخت سیاهه

بی تو دنیا واسه من چون دل کوره

دل من بی تو دلی ز دنیا خونه

راستی من با این دل زار دیونه

چه کنم که شاید آروم بمونه ؟

دیگه این دل نمی خواد بی تو بمونه

دیگه ای دل نمی خواد زنده بمونه

                                                                              دوست دارم با تمام وجودم

زمستان در راه است

باد می آید و می رود

باران می آید و می رود

اما ...

تو نه از جاده می آیی و نه از قلب من می روی

                                                                                    دوست دارم

ای همه دار و ندارم

ای قشنگ روزگارم

من به عشقت عادتی دیرینه دارم

                                                                         دوست دارم

 همه کس به تو گفتم های های گريه کردم زار زار ناله کردم گفتم اينجا غصه دارم هيچکس

را هم ندارم از همه چيز و همه کس من گسستم با همين دستهای بستم مثل اينکه کودک

هستم از تو پرسيدم تو ميدانی که هستم؟ تو به من خنديدی و گفتی که باز هم در اين دنيای

 زيبا چشم بر خوبيها بستم

 بیزارم و دل شکسته از هرچه که (هست)

            من (هست) به (نیست) دادم ٬ افسوس که (نیست)

                        در حسرت (هست) پشت من پاک شکست

یه عمره حال و روز من همینه

کسی به پای گریه هام نمیشینه

باز هم دلم گرفتو گریه کردم  ....... بازم به گریه هام میخندم

بازم صدای گریم رو شنیدم همه به گریه هام میخندن

بازم دوباره دلم گرفته

دوباره شعر هام بوی غم گرفته

کسی نفهمید غمم چی بوده .... دلیل یک عمر ماتمم چی بوده

  دوباره نمی خوام چشای خیسم رو کسی ببینه

زير باران خيس شوند عشق آن است كه

 يكي چتر شود براي ديگر... و ديگري

 هيچگاه نفهمد كه چرا خيس نشود.

 که پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت

گاه بی گاه

لب پنجره خاطره ام می ایی

ای قدیمی ای خوب !

تو مرا یاد کنی یا نکنی

من به یادت هستم

            از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

            شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

       خدایا

              خدایا

                     خدایا

دگر تاب پریشانی ندارم ...

نه از آهن نه از سنگم..........................

خدایا

یک بار تو را دیدم و دیوانه شدم من

بعد از این بوسه دگر بار خطایی نکنم

بوسه دادی و چو برخاست لبم از لب تو

توبه کردم که دگر توبه بیجا نکنم

      طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

    با خبر باش که من غرق گناهم هر شب

برای رسیدن راهی جز رفتن نیست

ادمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد 

شوخی کاغذی ماست بخند

ادمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

                            که گویا 

               قبل از هر فریادی لازم است

مرغ امید من از شدت غم میمیرد .

دل به رویای خوش خاطره ها میبندم .

باز هم خاطره ها دست مرا میگیرد .